چند بار خواستم بهت بگم عاشق چشماتم

  کاش می شد در نمازم عشق را دعوت کنم کاش می شد بهتر ازآن با خدا صحبت کنمکاش می شد یک شب از شبهای عمرم با خدابی خیال از آب و نان در گوشه ای خلوت کنمکو مرادی، مرشدی یا خضرِ دانایی که من همچو موسی مدتی در محضرش خدمت کنمتشنه ام من تشنه ی آبی که اسکندر نخورد می رسم روزی به آن اما اگر همت کنمترسم آخر مثل دل هایی که دورند از خدا من به این دل مردگی های خودم عادت کنمباید امشب شوق رفتن در سرم پیدا شود کوله بارم کو؟ که از “من ” تا ” خدا ” هجرت کنمکو مسیرم ؟ هجرت و سجاده ام ؟ تا بعد از این لحظه های خلوتم را با خدا قسمت کنمشهر سر تا سر پر از پس کوچه های غربت است می روم تا در نمازم ترک این غربت کنم . . . چند بار خواستم بهت بگم عاشق چشماتم...